Ben mevlütleri hiç sevmem aslında. Çok kasar beni, mutlaka bir oda bir yer bulup kaçarım biraz da olsa. Acıklı olması için söylenen ilahiler, komik gelir bana. Çünkü bugüne kadar bunu içtenlikle okuyan bir hocaya rastlamadım. Nurlar içinde yatsın babaannem sağlığında çok mukabeleler okuttu Ramazan aylarında. Mevlütlere katıldım çocukken mecburen. Üzgünüm, hala bu gerçek olmayan duygusallık karşısında gülmemek için kendimi tutuyorum. Bugün 8 yıl önce rahmetli olan eniştem için kuzenimin evinde bir mevlüt vardı. İlk kez kendi evinde dua okutacaktı kuzenim. Bizde annemle gittik. Dikkat ettim rahmetli kayınpederinin, babaanemin, dedemin, eş dostun isimleri geçti dualarda da, bir tek 2010 yılı sonunda vefat eden kuzenimin adı kimsenin aklına gelmedi. Ben de eve gelince hatırladım. Üzüldüm hayatımızda bir yeri, bir önemi olmamasına. Hiç var olmamış gibi :( Gerçi büyük halam (annesi) burada olsaydı unutmazlardı ama o yoksa zaten çocuklarının da bir önemi yok.
Babaannemin bir lafı vardı; 'Sabah kuran, akşam kuran gavurun kızı olsun bu evde duran' :) Yani bir olayı fazla sıklıkla yaşadığında, ya da bir yemeği çok sık yediğinde bıkkınlık verir ya insana buna benzer durumlar için söylenmiş bir laftı ama şu aralar aklıma geliyor tam anlamını buldu diyebilirim :))
O kadar geç gittiğim halde (bu sefer kasten geciktirdim annemi de) yine de dua okuma kısmına yetiştik :) Annem istiyordu gerçi iyi oldu. Metrobüs denen şey nispeten daha hızlı bir toplu taşıma aracı olabilir ama ben sevmiyorum. Hadi ben çıkıyorum merdivenleri iyi kötü de, biraz hasta ya da sakat olanlar asla kullanamaz metrobüsü, çıkamaz o merdivenleri. Neyse bu postun amacı mevlüt şekeri-hediyesini göstermek. Beğendim ben değişik olmuş.. :)







